Kazimierz Suchecki to człowiek, który wniósł ogromny wkład w ochronę lasów. Był również inicjatorem utworzenia Rezerwatu Przyrody “Lupa”. Całe swoje życie poświęcił leśnictwu. Więcej o działalności Sucheckiego można przeczytać na stronie poznan-name.eu.
Dzieciństwo i młodość
Kazimierz Suchecki urodził się 11 listopada 1880 roku w Kowarach w rodzinie chłopskiego urzędnika. W 1899 roku ukończył szkołę średnią w Krakowie i podjął pracę w kopalni. Mimo dobrych zarobków i prestiżowego stanowiska, ojciec nie był w stanie sfinansować edukacji syna. Jego ciotka pomogła mu zostać studentem Akademii Górniczej w Leoben. Rok później Suchecki rozpoczął studia na Wydziale Leśnym Uniwersytetu Przyrodniczego w Wiedniu. W 1903 roku Kazimierz zdał trzy obowiązkowe egzaminy i uzyskał dyplom inżyniera leśnictwa, po czym wrócił do domu.
W latach 1904-1905 młody człowiek brał udział w budowie potoków górskich w okolicach Sambora. Rozpoczął również pracę w lasach. W listopadzie 1905 roku zdał egzamin z leśnictwa i technicznej służby cywilnej w Ministerstwie Rolnictwa w Wiedniu i otrzymał kwalifikacje cywilnego inżyniera leśnictwa. Następnie Kazimierz zaczął zarządzać lasami prywatnymi w Galicji. W 1912 r. Suchecki został powołany do służby cywilnej jako komisarz ochrony lasów i objął kierownictwo nadleśnictwa w Gródku Jagiellońskim (obecnie Horodok, obwód lwowski).
W 1914 roku Kazimierz został powołany do armii austro-węgierskiej. Walczył na froncie rumuńskim i włoskim, awansując do stopnia kapitana artylerii. W 1917 roku z powodu choroby został zwolniony ze służby i wysłany do zarządzania lasami w Górach Świętokrzyskich. W 1919 roku Kazimierz wstąpił do Wojska Polskiego i zaczął zarządzać poniemieckimi lasami w Chrzanowie. W 1920 roku Suchecki został nadleśniczym w Sieniawie. W tym okresie wzorowo wywiązywał się ze swoich obowiązków: racjonalnie gospodarował zasobami leśnymi, prowadził doświadczenia nad naturalnym i sztucznym odnawianiem lasu. Suchecki opublikował również wiele prac naukowych, które przyniosły mu międzynarodowe uznanie.
Kariera naukowa
W 1928 roku Kazimierz pracował jako zastępca profesora w Katedrze Hodowli Lasu Politechniki Lwowskiej. W 1930 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a 2 lata później – profesora nadzwyczajnego. W czasie pracy dydaktycznej Kazimierz nadal publikował swoje artykuły naukowe w czasopiśmie „Sylwan”.
W latach 1936-1937 Suchecki pełnił funkcje dziekana, a w latach 1937-1938 był prodziekanem Wydziału Rolniczo-Lasowego.
Na początku II wojny światowej Kazimierz pracował w krakowskiej Stacji Badań Nasion Drzew Leśnych. Uczestniczył również w tajnym nauczaniu na konspiracyjnym Wydziale Rolnym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W tym okresie inżynier stworzył Katedrę Leśnictwa na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Latem 1945 roku Suchecki wyjechał do Poznania, gdzie został kierownikiem Katedry Szczegółowej Hodowli Lasu na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu. Dzięki jego staraniom w 1947 roku uczelnia ta odzyskała grunty leśne w podpoznańskim Zielińcu. Wkrótce stały się one bazą dydaktyczną i naukową. Suchecki zarządzał nią do 1950 roku, jednocześnie wykładając leśnictwo na uniwersytecie.
Przez kilka lat Kazimierz pełnił ważne funkcje na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1947-1948 był prodziekanem Wydziału Rolno-Leśnego. W latach 1945-1951 był członkiem Rady Kolegiów i Rady Naukowo-Technicznej przy Ministerstwie Leśnictwa i Przemysłu Leśnego. Przez 6 lat aktywnie działał w Polskim Towarzystwie Leśnym, a w 1949 roku za swoją działalność został wyróżniony tytułem członka honorowego i Złotą Odznaką.
Utworzenie rezerwatu, wielkie zasługi
W 1953 roku z inicjatywy Sucheckiego został utworzony rezerwat „Lupa” w Nadleśnictwie Sieniawskim. Głównym celem jego otwarcia było zachowanie fragmentu lasu z drzewostanem mieszanym. W 1950 roku Suchecki przeprowadził badania nad wypełnieniem przestrzeni w pierwotnym drzewostanie rezerwatu. Wyniki opublikował w 1953 roku w czasopiśmie “Prace Rolno-Leśne nr 67” pod tytułem „Rozwinięcie teorii ekologicznego wypełnienia przestrzeni i zastosowanie jej w hodowli lasu”. Po zbadaniu składu drzewostanu, który występował tylko na tym terenie, Suchecki podjął decyzję o utworzeniu rezerwatu. Wiek drzewostanu szacowano wówczas na 150 lat i składał się on z 12 nierównomiernie rozmieszczonych gatunków drzew. Oprócz sosny występowały tu świerk, dąb, buk, brzoza i inne gatunki drzew. Z czasem rezerwat zaczął stopniowo przekształcać się w las grabowo-bukowy.
14 maja 1965 roku Suchecki zmarł. Pamięć o tym wielkim człowieku trwa do dziś. W 2007 roku, z okazji 125-lecia Polskiego Towarzystwa Leśnego, w Sieniawie zorganizowano konferencję naukową na temat „Hodowla drzewostanów dębowych metodą profesora Kazimierza Sucheckiego”, a na budynku, w którym pracował w latach 1920-tych ubiegłego wieku, odsłonięto tablicę pamiątkową.