Park im. Jana Pawła II

Park im. Jana Pawła II — Łęgi Dębińskie, gdzie w 1983 roku zgromadził się milion ludzi

Trzeci co do wielkości park Poznania, ponad 18,5 hektara zieleni na Wildzie, tuż przy dolinie Warty. Poznaniacy nazywają go po prostu Łęgami Dębińskimi, a przed laty funkcjonował jako Park Kultury i Wypoczynku. Teren ma dwie historie naraz: powstał w 1970 roku na hałdach gruzu ze zniszczonego wojną miasta, a 20 czerwca 1983 roku odbyła się tu msza z udziałem Jana Pawła II, na którą przyszło około miliona osób — największe zgromadzenie w dziejach Poznania. Dziś to przede wszystkim ogromna, otwarta przestrzeń rekreacyjna.

Atrakcje

• Krzyż Papieski — metalowy, biały krzyż kilkumetrowej wysokości, stojący dokładnie w miejscu papieskiego ołtarza polowego z 20 czerwca 1983 roku, z kamienną tablicą upamiętniającą to wydarzenie.
• Pomnik Pyry — pięciotonowy głaz narzutowy w kształcie ziemniaka, sprowadzony spod Stęszewa i odsłonięty we wrześniu 2007 roku, z napisem POZNAŃSKA PYRA.
• Dwa place zabaw — z huśtawkami i piaskownicami, a wśród urządzeń karuzela przystosowana dla dzieci z niepełnosprawnością ruchową.
• Boisko ze sztuczną nawierzchnią — pole do koszykówki ulicznej, jedno z częściej używanych miejsc parku w ciepłej porze roku.
• Siłownia zewnętrzna i strefa street workout — zestaw urządzeń do ćwiczeń na wolnym powietrzu, uzupełniony ścieżką zdrowia.
• Wybieg dla psów — wydzielona przestrzeń, dzięki której pozostałe części parku pozostają wolne od biegających luzem zwierząt.

Co znajdziesz w środku

Łęgi Dębińskie to park skali miejskiej, a nie kameralnej: dominują tu rozległe trawiaste otwarcia, długie aleje i sport na wolnym powietrzu. Właśnie ta skala pozwoliła kiedyś pomieścić milionowy tłum, a dziś sprawia, że nawet w pełni sezonu nikt tu nikomu nie wchodzi na koc.

• Wielkie polany rekreacyjne, wykorzystywane na pikniki, gry zespołowe i imprezy plenerowe.
• Sieć alejek z ławkami, poprowadzonych przez cały park i wygodnych także do biegania.
• Nasadzenia z lat siedemdziesiątych, dziś dojrzałe, tworzące pasy cienia wzdłuż głównych ciągów.
• Zaplecze parkingowe, dzięki któremu park jest celem rodzinnych wyjazdów z innych dzielnic.
• Bezpośrednie sąsiedztwo doliny Warty i terenów Łęgów Dębińskich, pozwalające przedłużyć spacer poza granice parku.
• Dawny budynek elektrowni z 1895 roku na skraju założenia, wykorzystywany dziś na cele kulturalne.

Co robić i dla kogo

• Rodziny z dziećmi — dwa place zabaw, w tym karuzela dostosowana do potrzeb dzieci z niepełnosprawnością ruchową, plus polany, na których zawsze znajdzie się wolne miejsce.
• Biegacze — długie, płaskie alejki bez przecięć z ruchem samochodowym pozwalają zaplanować dystans, a nie tylko pętelkę.
• Amatorzy sportu ulicznego — boisko ze sztuczną nawierzchnią do koszykówki, strefa street workout i siłownia zewnętrzna działają przez cały sezon.
• Pielgrzymi i zainteresowani historią najnowszą — Krzyż Papieski stoi dokładnie tam, gdzie 20 czerwca 1983 roku ustawiono ołtarz polowy.
• Właściciele psów — wydzielony wybieg i duża powierzchnia sprawiają, że park jest jednym z wygodniejszych adresów tego typu w południowej części miasta.
• Grupy i organizatorzy wydarzeń — otwarte polany od dekad służą imprezom plenerowym, od festynów po wydarzenia miejskie.

Jak dojechać i praktyczne informacje

Park leży w dzielnicy Wilda, w południowej części Poznania, między zabudową dzielnicy a doliną Warty. Dojazd zapewniają tramwaje linii 2, 9, 18 i 19 oraz autobusy linii 176 i 603, których przystanki znajdują się przy krawędziach założenia. Z dworca Poznań Główny to około dwudziestu minut tramwajem, zwykle z jedną przesiadką, a ze Starego Rynku podobnie. Wstęp jest bezpłatny, teren nieogrodzony i dostępny przez całą dobę; oświetlone są główne aleje. Przy parku działa parking, co czyni go celem weekendowych wyjazdów rodzin z innych dzielnic. Na spokojny spacer przez całą długość parku wystarczy godzina; z placami zabaw, boiskiem i przerwą na polanie łatwo spędzić tu pół dnia.

Kiedy odwiedzić

Wiosną otwarte trawniki zielenieją szybciej niż zacienione parki historyczne, a kwiecień i maj to początek sezonu na bieganie i pierwsze pikniki. Latem park pracuje pełną parą: polany zapełniają się w weekendy, boisko i siłownia zewnętrzna są zajęte od popołudnia, a cień pojawia się głównie wzdłuż alej, więc w upał lepiej przyjść rano lub wieczorem. Jesienią, gdy nasadzenia z lat siedemdziesiątych przebarwiają się, park robi się cichszy i wyraźnie ładniejszy do spaceru, a bliskość doliny Warty daje poranne mgły. Zimą przestrzeń jest surowa i wietrzna, ale utrzymane alejki i bezlistne korony sprawiają, że dobrze widać skalę terenu — łatwiej wtedy wyobrazić sobie milionowy tłum z 1983 roku.

Warto wiedzieć

Park urządzono w 1970 roku na Łęgach Dębińskich, na terenie, na który po drugiej wojnie światowej zwożono gruz ze zniszczonego Poznania; było to jedno z trzech takich miejsc w mieście. Powstawał częściowo w czynie społecznym, przy udziale zakładów pracy, szkół i organizacji młodzieżowych, a przez lata funkcjonował pod nazwą Park Kultury i Wypoczynku. Zajmuje nieco ponad 18,5 hektara i jest trzecim co do wielkości parkiem Poznania, po Parku Cytadela i Parku Tysiąclecia. Najważniejszym wydarzeniem w jego historii była wizyta Jana Pawła II 20 czerwca 1983 roku, podczas drugiej pielgrzymki papieża do Polski: odprawiona tu msza zgromadziła około miliona wiernych, co pozostaje największym zgromadzeniem ludzi w dziejach miasta. W jej trakcie beatyfikowana została Urszula Ledóchowska — była to pierwsza beatyfikacja odprawiona na ziemiach polskich. W północnej części parku, dokładnie w miejscu papieskiego ołtarza polowego, stoi dziś metalowy, biały Krzyż Papieski kilkumetrowej wysokości, a u jego podstawy umieszczono kamienną tablicę z inskrypcją upamiętniającą tę datę. W centralnej części parku znajduje się Pomnik Pyry: pięciotonowy głaz narzutowy w kształcie ziemniaka, sprowadzony spod Stęszewa i odsłonięty we wrześniu 2007 roku podczas piątej edycji Dni Pyrlandii, z napisem POZNAŃSKA PYRA — nawiązaniem do gwarowego określenia ziemniaka, które stało się jednym z symboli poznańskiej tożsamości. Kompleksową modernizację parku zakończono w 2008 roku.

Wskazówki dla odwiedzających

• Zacznij od Krzyża Papieskiego w północnej części parku, a potem idź w stronę Pomnika Pyry — te dwa punkty pokazują dwie zupełnie różne warstwy tożsamości tego miejsca.
• W upalne dni trzymaj się obsadzonych drzewami alej; środek parku to otwarte polany praktycznie bez cienia.
• Sprawdź kalendarz miejskich wydarzeń przed weekendową wizytą — polany bywają zajmowane przez festyny i imprezy plenerowe, co zmienia charakter całego terenu.

Pytania i odpowiedzi

Dlaczego park nosi imię Jana Pawła II? Ze względu na mszę odprawioną tutaj przez papieża 20 czerwca 1983 roku, podczas jego drugiej pielgrzymki do Polski. Zgromadziła ona około miliona osób i pozostaje największym zgromadzeniem w historii Poznania.

Co upamiętnia Krzyż Papieski i gdzie stoi? Stoi w północnej części parku, dokładnie w miejscu papieskiego ołtarza polowego z 1983 roku. To metalowy, biały krzyż kilkumetrowej wysokości; u jego podstawy umieszczono kamienną tablicę z inskrypcją.

Czym jest Pomnik Pyry? To pięciotonowy głaz narzutowy w kształcie ziemniaka, sprowadzony spod Stęszewa i odsłonięty we wrześniu 2007 roku podczas piątej edycji Dni Pyrlandii. Nosi napis POZNAŃSKA PYRA i odwołuje się do gwarowego określenia ziemniaka.

Jak duży jest park i które miejsce zajmuje w mieście? Ponad 18,5 hektara, co czyni go trzecim co do wielkości parkiem Poznania — po Parku Cytadela i Parku Tysiąclecia.

Skąd wzięła się nazwa Łęgi Dębińskie? To historyczna nazwa nadwarciańskich łęgów, na których urządzono park w 1970 roku. Poznaniacy używają jej równolegle z oficjalnym patronem; przez lata teren nosił też nazwę Park Kultury i Wypoczynku.

Co można tu robić poza spacerem? Korzystać z dwóch placów zabaw, boiska ze sztuczną nawierzchnią do koszykówki ulicznej, siłowni zewnętrznej, strefy street workout i ścieżki zdrowia, a także z wydzielonego wybiegu dla psów.

Czy park jest przyjazny dzieciom z niepełnosprawnością? Wśród urządzeń na placach zabaw znajduje się karuzela przystosowana dla dzieci z niepełnosprawnością ruchową, a teren jest płaski, z utwardzonymi alejkami.

Jak dojechać komunikacją miejską? Tramwajami linii 2, 9, 18 i 19 albo autobusami 176 i 603, których przystanki znajdują się przy krawędziach parku. Z dworca Poznań Główny to około dwudziestu minut, zwykle z jedną przesiadką.