Stolica województwa wielkopolskiego to bardzo ekologiczne i zielone miasto. Parki i skwery znajdziesz tu dosłownie na każdym kroku.
Łącznie w Poznaniu znajduje się około 50 parków/skwerów/lasów. Ponadto miasto położone jest tuż przy rzece Warcie, pisze poznan-name.eu.
Przyjrzymy się kilku ciekawym parkom w Poznaniu: dowiemy się kiedy powstały, na czym polega ich urok i jaką mają naturę.
Ogród Botaniczny Uniwersytetu Adama Mickiewicza
Ogród ten jest uważany zarówno za ogród naukowy i edukacyjny, jak i ogród spacerowy. Znajduje się w dzielnicy Ogrody. Park został założony w 1925 roku, a jego inicjatorem był Rudolf Bettner, profesor Uniwersytetu Adama Mickiewicza.
Bettner był przez pewien czas pierwszym dyrektorem instytucji. Początkowo ogród nosił nazwę Ogrodu Szkolnego, ale po II wojnie światowej przeszedł kilka zmian, w tym w nazwie. Nazwę zmieniano kilkakrotnie: Ogród Botaniczny Uniwersytetu Poznańskiego, Ogród Botaniczny UAM (od 1955 r.).
Ogród Botaniczny mieści dużą kolekcję roślin: florę Ameryki Północnej i Dalekiego Wschodu, krzewy i drzewa ozdobne, zagrożone i rzadkie rośliny, różne rodzaje kwiatów, kaktusy, paprocie i wiele innych.
Są one nie tylko przedmiotem wycieczek, ale także częścią programu naukowego i edukacyjnego na Wydziale Biologii Uniwersytetu. Studenci badają wszystkie te gatunki roślin w starym budynku uniwersyteckim.
Szklarnia jest dumą miasta Poznania, ponieważ jest uważana za jedyną tego typu. Ogród chętnie współpracuje z innymi na całym świecie, wymieniając się różnego rodzaju roślinami, w tym rzadkimi.
W ogrodzie znajdują się oczka wodne w formie fontann, a także zadbane alejki spacerowe.
Park Jana Kasprowicza
Park jest jednym z największych w mieście i zajmuje powierzchnię 9,2 hektara. W miejscu obecnego parku planowano zbudować park rozrywki, przenieść zoo i otworzyć dużą restaurację. Jednak II wojna światowa zniszczyła nie tylko większość miasta, ale także wspaniałe plany.
Park został odrestaurowany dopiero w 1962 roku. W 1974 roku zbudowano tu dużą halę sportowo-widowiskową o nazwie Arena. Zaprojektowano ją na 6000 osób. Hala nadal działa, a ludzie grają tam w gry sportowe: piłkę nożną, squasha i tenisa.
Lokalizacja parku jest całkiem dobra: w pobliżu znajduje się inny mały, starożytny park o nazwie Manitius, katedry i klasztory, szkoła i dobre połączenia komunikacyjne.
Park Stanisława Moniuszki
Park Stanisława Moniuszki to niewielki, zabytkowy park położony w centrum miasta. Niedaleko od niego znajduje się słynny Park Wilsona.
Powierzchnia parku wynosi około 2,2 hektara. Powstał w 1870 roku, ale jako prywatny ogród. W 1905 roku władze miasta odkupiły go od radnego Fehlana i dokonały uroczystego otwarcia.
Park był wielokrotnie przebudowywany, zaczynając od drewnianej bramy, a kończąc na drobnych zmianach wewnętrznych.
W 1907 r. park został przemianowany na cześć pisarza Johanna Wolfganga von Goethego (w tym roku przypadała 75. rocznica jego śmierci).
Nie będzie dla nikogo zaskoczeniem, że park został poważnie zniszczony podczas wojny (prawie wszystkie parki miejskie doświadczyły tego losu, i nie tylko one). Jednak po zakończeniu wojny park nabrał nowoczesnego wyglądu, choć jego odbudowa zajęła sporo czasu. Duża liczba drzew została zniszczona i zamarzła. Obecnie można tam znaleźć młode dęby, akacje, klony i inne drzewa. Park Moniuszki jest domem dla ponad 10 gatunków ptaków, w tym szpaków, kosów, sikor, wróbli, muchołówek i czeczotek.
Park Wilsona
Park powstał w 1834 roku, ale pierwotnie służył jako szkółka drzew, które następnie sadzono na ulicach Poznania. W 1902 roku założono tu pierwszy w mieście ogólnodostępny Ogród Botaniczny.
W 1910 r. na jego terenie powstała palmiarnia (edukacyjno-wystawienniczy obiekt botaniczny z ponad 1000 gatunków roślin).
Po II wojnie światowej park przemianowano na Park Marcina Kasprzaka, a następnie postawiono mu pomnik. W 1990 r. parkowi przywrócono pierwotną nazwę, a pomnik zastąpiono popiersiem prezydenta Wilsona (który w 1919 r. przyczynił się do rozwoju Polski).
Sam park zajmuje powierzchnię 7,2 ha i jest uważany za jeden z najpiękniejszych i najlepiej utrzymanych w Poznaniu. Część terenu zajmuje Palmiarnia, największa w Europie.
Z biegiem lat stała się ona prawdziwą szklarnią wystawową. Część roślin nie jest dostępna dla zwiedzających. Często odbywają się tam wycieczki oraz zajęcia naukowe i edukacyjne.
Ponadto w pobliżu znajdują się kawiarnie, w których można zjeść przekąskę i napić się kawy. Miejsce to jest również uważane za najbardziej instagramowe w mieście.
Palmiarnia składa się z siedmiu pawilonów, w których znajdują się nie tylko rośliny, ale także ryby, owady i gady.
Ogród zamkowy
Ogród Zamkowy Ofiar Katynia i Sybiru był niegdyś ogrodem prywatnym. Został założony wraz z Zamkiem Cesarskim i Ogrodem Różanym (znanym również Dziedzińcem Różanym). Wcześniej ogród był częścią zamkniętych (dla publiczności) parków, ponieważ uważano go za intymną część zamku cesarskiego.
W czasach PRL, kiedy ogród stał się publiczny, był w strasznym stanie ruiny, ponieważ w ogóle o niego nie dbano.
Dopiero w 2001 roku cały kompleks parkowy został zrewitalizowany. Teren został oczyszczony i obsadzony różnymi roślinami: drzewami, bluszczem, rododendronami, cisami, tujami i innymi. Odrestaurowano również ogrodzenia w całym parku.
W Ogrodzie Zamkowym znajduje się pomnik katyński autorstwa Roberta Soboczyńskiego, ławeczka Józefa Kostrzewskiego oraz rzeźba 5 Figur. Obecną nazwę otrzymał dopiero w 2014 roku.
Dziś ogród jest otwarty dla zwiedzających i znajduje się w Dzielnicy Cesarskiej, w samym sercu miasta.
Park Sołacki
Park Sołacki znajduje się w dzielnicy Sołacz i zajmuje powierzchnię 14,7 hektara. Budowa rozpoczęła się w 1909 r.: władze miasta zatwierdziły projekt i przeznaczyły na niego prawie 130 tys. zł. W 1911 roku park był już gotowy.
Od samego początku park zachwycał mieszkańców: świetne miejsce na długie spacery, uliczne koncerty i festiwale, atmosfera zabawy niczym na poznańskim jarmarku, a nawet restauracja na jego terenie. Został nawet uznany za najpiękniejszy w Poznaniu.
Ciekawostką jest fakt, że Park Sołacki, w przeciwieństwie do innych parków miejskich, nie został zniszczony przez Niemców podczas II wojny światowej. Wynika to z faktu, że Niemcy mieli bezpośredni dostęp do parku i najwyraźniej postanowili go nie niszczyć, a nawet więcej: częściowo oświetlić. Jedyną zmianą była nazwa parku – został on przemianowany na Park Niestachowski..
Po wojnie park ponownie zmienił nazwę, tym razem na Park im. Stalina, ale tylko do 1956 roku.
Restauracja, która działała na długo przed wojną, została ponownie otwarta dla publiczności i cieszyła się dużym zainteresowaniem. W rezultacie park był zawsze zatłoczony: po spacerze wszyscy zatrzymywali się, aby coś przekąsić lub odwrotnie.
Park słynie z malowniczych widoków i stawów. Kilka stawów połączonych jest drewnianymi mostkami, wszystkie oświetlone latarniami. Znajduje się tam również wodospad.
Park wyłożony jest rzędami asfaltowych alejek z ławkami i latarniami w stylu z początku XX wieku. Znajdują się tu place zabaw i atrakcje, a także zielone trawniki ze skoszoną trawą na rodzinny piknik.