Park Wilsona w Poznaniu, usytuowany wśród urokliwych XIX-wiecznych budynków Łazarza, może nie jest największym parkiem w mieście, ale z pewnością może poszczycić się bogatą historią, malowniczymi widokami i wyjątkowymi atrakcjami, które czynią go ukrytą perełką hałaśliwej stolicy Wielkopolski – pisze poznan-name.eu.
Perła botaniczna
Na początku lat 30. XIX wieku Towarzystwo do Upiększania Miasta i Jego Okolic rozpoczęło realizację projektu, który później stał się w Parkiem Wilsona. Na terenie dzisiejszego parku założyli szkółkę drzew i krzewów ozdobnych. Szkółka ta prężnie się rozwijała przez niemal stulecie, aż do początków XX wieku, kiedy to została przeniesiona na poznańskie Jeżyce.
W 1902 roku, po przyłączeniu Łazarza do Poznania, Towarzystwo przekazało miastu dawny teren szkółkowy pod jednym warunkiem, że będzie on pełnił funkcję ogólnodostępnego parku. Dwa lata później, w 1904 roku, miasto podjęło decyzję o przekształceniu tego terenu w Ogród Botaniczny. Ogród ten pełnił rolę zarówno miejsca wypoczynku dla okolicznych mieszkańców, jak i miejsca hodowli roślin do celów dydaktycznych pobliskich szkół.
Dziedzictwo prezydenta Wilsona
Przekształcenia parku nie ograniczyły się jedynie do cudu botanicznego. W 1925 roku w Jeżycach założono Szkolny Ogród Botaniczny, co spowodowało zmianę nazwy Parku Wilsona na Park im. prezydenta Thomasa Woodrowa Wilsona. Zmiana ta nastąpiła z okazji 150. rocznicy powstania Stanów Zjednoczonych i w celu uhonorowania znaczącego wkładu Wilsona jako laureata pokojowej Nagrody Nobla i wielkiego orędownika odrodzenia państwa polskiego po I wojnie światowej.
Część północna charakteryzująca się stylem francuskim
Północna część parku urządzona jest w stylu francuskim z geometrycznymi alejkami, okazałymi klombami i stale zmieniającymi się kompozycjami kwiatowymi. Na północnym krańcu tej części parku dumnie wznosi się słynna Palmiarnia Poznańska, która jest największą w Polsce. Centralny klomb zdobi rzeźba „Perseusz, Andromeda i Smok Morski”, podarowana miastu przez cesarzową Wiktorię w 1888 roku.
Wybudowana w 1936 roku muszla koncertowa oraz elegancka fontanna jeszcze bardziej podkreślają urok parku. Jeśli kiedyś w parku odbywały się wielkie wydarzenia kulturalne, teraz tutaj można organizować jedynie małe spotkania. W pobliżu znajduje się schron przeciwlotniczy z II wojny światowej, zabytek historyczny ukryty pod powierzchnią parku.
Część południowa zaprojektowana w stylu angielskim
Południowa część Parku Wilsona oferuje inną atmosferę z malowniczymi sztucznymi stawami. Stawy te, połączone ze sobą i zasilane wodą z pobliskiego Alpinarium, stanowią schronienie dla ptaków i malownicze tło dla odwiedzających park.
Na północny zachód od stawów znajduje się Alpinarium – ukryta perełka, założona w 1904 roku. W tym miejscu rosną różne rośliny tatrzańskie, nadając temu miejskiemu parkowi nieoczekiwanego górskiego charakteru.
W południowej części parku znajduje się także popiersie Woodrowa Wilsona oraz rzeźba Zofii Trzcińskiej-Kamińskiej, odsłonięta w 1994 roku. Popiersie ma wyjątkową historię, ponieważ zostało oddane do użytku w 1928 roku, ale znalazło swoje miejsce w parku dopiero wiele lat później.
Ciekawe fakty
Oprócz tych głównych atrakcji Park Wilsona zaskakuje zwiedzających lipami, rzeźbami, zegarem słonecznym i dużym karmnikiem dla ptaków. Bujna zieleń i starannie utrzymana roślinność podkreślają estetykę parku, zachęcając do wypoczynku i zwiedzania.
Trzy stawy parku dają szerokie możliwości do spokojnej kontemplacji, a potężna wierzba o średnicy 440 cm jest dowodem wielkości natury.
Dla tych, którzy chcą dodać odrobinę przygody do swojej wizyty, Alpinarium, znany jako „Skałki”, oferuje wyjątkową okazję. Wspinaj się po skalistych schodach, aby podziwiać okolicę z innej perspektywy.
